SÖZ DEMETİ

İnsanların çoğu kaybetmekten korktuğu için, sevmekten korkuyor.
Sevilmekten korkuyor,kendisini sevilmeye layık görmediği için.
Düşünmekten korkuyor,sorumluluk getireceği için.
Konuşmaktan korkuyor,eleştirilmekten korktuğu için.
Duygularını ifade etmekten korkuyor,reddedilmekten korktuğu için.
Yaşlanmaktan korkuyor,gençliğinin kıymetini bilmediği için.
Unutulmaktan korkuyor,dünyaya iyi bir şey vermediği için.
Ve ölmekten korkuyor,aslında yaşamayı bilmediği için.
W. Shakespeare

BİR HAYAT KURALI
Hiçbir şey için “BENİMDİR”deme
Sadece de ki;
“YANIMDADIR”
Çünkü ne altın,
Ne toprak,
Ne sevgili,
Ne hayat,
Ne ölüm,
Ne huzur,
Ne de keder…..
Daima seninle kalmaz.
H. Lawrence

Kıyıyı gözden kaybetmeye cesaret etmedikçe insan,yeni okyanuslar keşfedemez.
Andre Gide

Güneş; ışık ve sıcağından yarar sağlamak için kendisine yalvarılmasını beklemez.Sen de güneş gibi ol,beklenen iyiliği senden istenmeden yap.
Epiktetos

“ALLAH’TAN KORKUYORUM”

Zamanın birinde İsrailoğullarından biri vardı, adam kendini ibadete vermişti. Çoluk çocuk sahibiydi. Günün birinde ailece aç kalırlar. Tamamen çaresiz kaldığı için yiyecek bir şeyler bulup getirsin diye karısını dışarıya gönderir.
Kadın bir tüccarın evine varır, çoluk çocuğuna yedirecek bir şeyler ister. Tüccar, kadına “olur, fakat önce bana kendini teslim et” diye teklif eder. Kadın hiç cevap vermeden çıkar, evine döner. Yavrularını “Anneciğim! Açlıktan öleceğiz, bize yiyecek bir şeyler ver” diye feryat eder durumda bulur.
Geri çıkarak tekrar tüccarın yanına varır, yavrularının acıklı durumunu anlatır. Tüccar “İstediğim olacak mı?” diye sorar. Kadın “Evet” der.
İkisi baş başa kalınca kadın öyle bir titremeye başlar ki, azaları yerlerinden çıkacak gibi olur. Tüccar “ne oluyor sana?” diye sorar. Kadın “Allah’tan korkuyorum” diye cevap verir.
Aldığı cevap üzerine kendine gelen adam “Sen şu sıkışık durumuna rağmen bu günahtan dolayı Allah’tan korkuyorsun, oysa asıl benim korkmam gerekir” diyerek yapacağı işten vazgeçer. İstediklerini vererek kadını gönderir. Kadın kucağındaki yiyecekler ile yavrularına döner. Çocukların sevinci sonsuzdur.
Bu sırada ulu Allah’tan tüccar hakkında Hz. Musa’ya (A.S.) vahiy gelir. Allah “Falan oğlu filana bütün günahlarını affettiğimi söyle” diye bildirir.
Bunun üzerine Hz. Musa (A.S.) tüccarı bulur, ona “Mutlaka Allah ile aranızda sır kalan bir hayır işlemiş olmalısın” der. O zaman tüccar kendisine yoksul kadınla arasında geçenleri anlatır. Hz. Musa (A.S.) ” İşte bu yüzden Allah, geçmiş bütün günahlarını bağışladı” diyerek tüccara müjdeyi verir.
Kaynak: Mükâşefetü’l Kulûb

ANA SÖZÜ DİNLEMEMEK

Bir kadının bir oğlu vardı, oğlundan başka kimsesi de yoktu. Bütün günlerini onunla geçirir, varı yoğu oğluna en ufak bir zarar gelmesini istemezdi. Kadının bu oğlu bir gün tutturdu, illa da hacca gideceğim diyor başka bir şey demiyordu.
Annesi ağlamaya başladı. Çünkü oğlunun yanından ayrılmasına tahammül edemeyeceği gibi o gittiği taktirde yapayalnız kalacak ve kimsesizlikten belki de perişan olacaktı.
- Oğlum, Mekke dediğin şurası değil ki, ne zaman gidip geleceksin Sen gittikten sonra ben ne yapacağım, etme eyleme, diye yalvardıysa da oğlu kararında ısrar etti ve hacca gitmek üzere yola çıktı ama, ananın da yüreği yanık kaldı.
Yalnız kalan anne üzgün bir kalple dua şöyle etti:
- Ya rabbi, oğlumun ayrılığına dayanamayacağım… Söz dinletemedim, onu bir ikaz et de geri dönsün.
Oğul ananın bu yakarışlarından habersiz olarak yoluna devam ediyordu. Bir gece bir şehirde konaklamak için kalmaya karar verip kapısı açık olan bir mescide girdi. O şehirde de azgın bir hırsız evlere dadanmış, ne bulursa çalıyor, fakat hırsız bir türlü yakalanamıyordu. O gece gene hırsız bir eve girip mal çalmış ve kaçmıştı. Hırsızı takip etmeye başladılar, hırsız kaçıyor takipçiler onu kovalıyorlardı. Derken hırsızın izini kaybettiler. Takipçiler buraya girmiş olabilir diye camiye daldılar. Baktılar ki orada bir adam var. Olsa olsa budur diyerek adamı yaka-paça reisin huzuruna çıkardılar. Çünkü her gün hırsızlık vukuu bulduğu halde yakalayamıyorlardı. Bu sefer tamam dediler, bu şehri kasıp kavuran hırsız budur. Hırsızın gözünün oyulmasına karar verdi mahkeme. Gözlerini oyup bir merkep üzerine gezdirmeye başladılar. Hırsız ( yani anasının sözünü dinlemeyen ve hırsız zannıyla yakalanan genci) gezdiren tellal şehir halkına teşhir ediyor ve:
- Ey ahali işte sizin canınızı yakan, malınızı çalan hırsız nihayet yakalanmıştır; bundan sonra rahat edeceksiniz, diye bağırdıkça, genç, tellala şöyle bağırmasını rica ediyordu:
- Ey ahali işte anasının sözünü dinlemeyip de illa ben hacca gideceğim diye yola çıkanın hali budur, diye bağır diyordu ama derdini ta baştan kimseye anlatamamıştı ki, tellala anlatsındı.
Bütün şehri dolaştırdıktan sonra genci şehrin dışında bir yol kenarına attılar. Oradan geçenler genci memleketine getirdiler, evini bulmasını temin ettiler.
Genç adamcağız kendi evlerinin kapısına gelince;”Hu’” diye seslendi. Tabii ki aradan hayli zaman geçtiği için saçı sakalı uzamış, üstü başı yırtılmıştı. Kapıyı açan yaşlı kadın oğlunu tanıyamadı. Bilmiyordu ki kapıya dilenci halinde gelen arkasından “Ya Rabbi oğlumu azarla da geri dönsün” diye yalvardığı kendi oğluydu.
-Sapa sağlam adamsın… Dileneceğine çalışıp da kazansana! dedi.
Genç:
- Çalışamam gözlerim kör, deyince yaşlı kadın :
- Ne oldu gözlerine? Diye sordu.
Genç:
- Ne olacak, annemin hatırını kırdım sözünü dinlemedim. Allah da benim gözlerimi aldı, diye cevap verince, kadın anladı karşısındakinin oğlu olduğunu, başladı hüngür hüngür ağlamaya…
- Ey Allah’ım! Duam ağır olmuş, ben onun gözlerinin kör olması için dua etmemiştim, diye Allah’a yalvarmaya başladı.
Kadına gelen ilahi bir ses:
- Onun suçuna karşılık biz sadece gözlerini kör ettik, aslında anaya asi olanın cezası daha ağırdır. O buna şükretsin, diyordu.
Kadının oğlu dönüp gelmişti ama gözleri kör olduğu için hiç bir iş yapamıyordu. Kadın çok dua etti Allah’a … Allah’ın iyi bir kulu imiş ki, duası kabul olunarak gencin gözlerini Cenab-ı Allah iade etti…

ALLAH’A ISMARLADIK!

Es-Selamü Aleyküm değerli arkadaşlar.Tatile çıkacağım için bir süre bloglarımla ilgilenemeyeceğim ve ziyaretlerinize gelemeyeceğim.Önce Antalya, sonra Adana yollarına düşeceğiz nasip olursa. Hayırlı,huzurlu,mutlu,üç aylara da girdik ya bol kazançlı bir yaz geçirirsiniz inşaAllah.Allah hakkınızda hayırlısını versin.Hani derler ya “Gidip de gelmemek var,gelip de bulmamak var”.Hakkınızı helal edin.Benden yana helal olsun.Dualarınızda bulunabilmek dileğiyle A.e.olun!

********** ********** ********** ********** **********

Aşağıdaki duaları sizinle paylaşmak istedim.Ben yazıcıdan çıkarıp çantama koyacağım gerekli durumlarda okuyabilmek için.

Bir vasıtaya bindiğimizde okuyacağımız dualar..

3 defa “Elhamdülillah”, 3 defa “Allahu ekber” der.

Sonra şu duayı okur: Allah’a hamd olsun. “Bunu bizim hizmetimize veren (Allahın şânı yücedir, yoksa biz buna takat getiremez, güç yetiremezdik. * Biz elbette Rabbimize dönmekteyiz.”

Seni teşbih-ü takdis ederim, ben nefsime zulmettim, beni bağışla, günahları Senden başka bağışlayacak yoktur.

Allahım, bu seferimizde Senden birr-ü takva ve razı olduğun ameller istiyoruz.

Allahım, bizim bu yolculuğumuzu âsân eyle, uzaklığını bize yaklaştır. Allahım, yolculukta arkadaş, ailede vekil Sensin.

Allahım, yolculuğun meşakkatinden, görünümümün kötüye değişmesinden, mal, aile, çoluk çocuk hususunda kötü dönüşten, iyi halden kötüye dönmekten ve mazlumun bedduasından Sana sığınırım.

Dua Mecmuası

hanımlar.com

ÜÇ AYLARDA DUA

Ey bunalmışların duasına icabet buyuran,

Mihnet ve musibete uğrayanların sesini duyan

Ulu Allah!

 

Zat-ı Uluhiyyetine hamd-ü sena ediyor,

Habib-i edibine salat-u selam gönderiyoruz,

Kabul eyle Ya Rabbi!

 

Beşer lisanında üç aylar diye anılan;

İçinde nihayetsiz feyz-ü bereket bulunan,

Mübarek aylara eriştik.

Şükrünü edaya çalışıyor,

Senden af talep ediyoruz.

Kabul eyle ya Rabbi!

 

Bu aylarda bizi bol sevaba,

Afv-ü mağfiretinle felaha

Kavuştur ya Rabbi!

Habibinin duasını tekrar ediyor,

“Bize Receb ve Şaban’ı mübarek kıl,

Bizi Ramazandaki feyz-ü berekete kavuştur. “

Diye yalvarıyoruz.Mahrum bırakma ya Rabbi!

 

Bu feyizli aylarda bizi mağfiretine,

Yüce Peygamberimiz’in şefaatine

Nail eyle ya Rabbi!

 

Bizi rahmet ve inayetinden,

İbadetlerimizi sevap ve mükafatından

Nasipdar eyle ya Rabbi!

 

Ya Rab!İhsan edersen nimetlerin azalmaz.

Affedersen zararın olmaz.

Biz kırık gönülle niyaz ediyor,

Halimizi sana arz ediyoruz.

Bu aylar hürmetine afveyle ya Rabbi!

Ehl-i İslam’ı arzularına ram,

Bol sevapla bize bu ayları bayram eyle ya Rabbi!

 

Ahkam-ı Kur’an ile cümlemizi abid,

Hidayet yolunda bizi,sen sabit

Eyle ya Rabbi!

 

Bu ayların feyzi ile bize ikram,

Mağfiretinle geçmişlerimize in’am

Eyle ya Rabbi!

 

Dualarımızın kabul olması,

Cümlemizin afv-ü mağfiret olunması için

EL FATİHA!

 

Büyük Dua Kitabı(Ali Mevlüt KAYA)

REGAİB KANDİLİNİZ KUTLU OLSUN!

AZAD EDİLENLER

Efendimiz (S.A.V) Hz.Osman tarafından verilen bir yemeğe katılmış, zengin ve varlıklı bir sahabî olan Hz.Osman da, Peygamberimizin bu yemeğe gelene kadar attığı adım başına bir köle azâd ederek duyduğu memnuniyeti belirtmişti.
Aynı günlerde Peygamberimizi yemeğe davet etmek, Hz.Ali (R.A.) Efendimizin de içinden geçmiş, fakat bu cesaret sembolü sahabî, fakirliğinden duyduğu endişe sebebiyle, ilk ve son defa bir şeye cesaret edemeyip yemek vermekten vazgeçmiştir.
Peygamber kızı Hz.Fâtma, Hz.Ali Efendimizdeki durgunluğu anlamakta gecikmedi ve “Elimizde ne varsa onu ikram ederiz” diyerek, kendisini ikna etti. Bunun üzerine Hz.Ali, sırf Allah rızası için vereceği yemeğe davet etmek üzere Peygamberimize koştu. Davet, memnuniyetle kabul edilmişti.
Ertesi akşam Hz.Ali’nin evine doğru yola çıkan Efendimizin yürüyüşünde, âniden bir değişiklik göze çarptı. Kâinatın yaradılış sebebi olan Peygamberler Peygamberi âdetâ bir karış genişliğinde adımlar atıyor ve yolun bitmesini istemiyordu. Bu hâl, Hz. Ali Efendimizin evine varana kadar devam etti.
Sahabeler, bunun sebebini sorduğunda, Peygamberimiz şu cevabı verdi:
Yemek için yola çıktığım anda, Cebrail (A.S) gelerek “Ya Resulûllah, Cenab’ı Hak sadece kendi rızası için verilen bu davetten o kadar memnun kaldı ki, atacağınız her adım için ümmetinizden yüz bin kişiyi cehennemden azâd edeceğim, buyurdu” dedi. İşte bunun için adımlarımı sıklaştırdım.

AYNEN SENİN GİBİ OLMAK İSTERİM

Bir gün Azizan Hazretlerine, hatırı sayılır bir zat misafir geliyor. Fakat evde hazır yemek yok… Azizan Hazretleri üzülüyorlar. Evlerinin kapısına çıkıyorlar. O sırada, paça satan bir genç, elinde bir çömlekle geliyor. Çömlekte donmuş paça var…
Genç:
-Bu yemeği sizin ve yakınlarınız için hazırladım. Kabul buyurursanız beni mesut edersiniz’ diyor.
Azizan Hazretleri bu nazik anda gelen yemekten son derece hoşnut kalıyorlar ve gence iltifat ediyorlar. Gelen yemekle misafir ağırlanıyor. Misafir gidince Şeyh Hazretleri paça satan genci çağırtıp:
-Senin getirdiğin bu yemek, sıkıntılı bir ânımızda imdada yetişti. Sen de şimdi bizden ne muradın varsa iste ki, Allah dileğini verse gerektir.
Genç:
-Aynen senin gibi olmak isterim’ diyor.
Bu çok güç bir şey… Üzerimizdeki yük senin omuzlarına çökecek olursa ezilirsin! Cevabını veriyor Azizan Hazretleri…
Fakat genç yana yakıla ısrar ediyor:
-Benim âlemde tek muradım bu… Tıpkı tıpkısına senin gibi olmak… Başka hiç bir şey beni teselli edemez. Başka emel tanımıyorum!
-Peki, diyor, Azizan Hazretleri; öyle olsun!
Ve genci elinden tuttuğu gibi halvet odasına çekiyor. Orada nazarlarını gence mıhlayıp kalpleriyle kalbine yöneliyorlar. Biraz sonra gençte bir değişiklik başlıyor. Genç hem zahirde ve hem batında Azizan Hazretlerinin ayı olarak meydana çıkmaya başlıyor. Bu hal tam 40 gün devam ediyor ve 40′ıncı gün genç girdiği yükün ağırlığında bekâ âlemine göçüyor. Fakat muradına ermiş ve ebedi saadete erişmiştir.

ARTAN PİLAV

Yahya baba, II. Bâyezîd Hân zamanında, Edirne Bâyezid Külliyesi’nin aşçılarından biridir.. Arkadaşları hoşaf, kebap sebze, bakliyat pişirir. Ama onun ihtisası pilavdır. Mübârek işe girişti mi, ibadet ettiğini sanırsınız. Pirinçleri salavat getire getire ayıklar, yağını tekbirlerle eritir. Tuzunu Besmele ile, suyunu Fatihalarla salar. Zaman zaman gözünü yumar, enbiyayı, evliyayı aracı yapar, Allah’tan bereket arzular.
Onun pilavı herkese yeter, hatta artar. Ancak o tek pirinç tanesine bile kıyamaz; artanı Tuna nehrine atar. Balıklar onun geleceği saati bilir, köprü başında toplanırlar.
Kilerci, bakar pilav artıyor; pirinci aşçıya az vermeye başlar. Ama Yahya Baba bir kere bile “Bu pirinç yeter mi?” demez. Kilerci şaşkındır. Her gün pirinç miktarını biraz daha kısar ama pilav azalmaz, aksine çoğalır. Yine herkes doyar, Tuna’nın balıkları bile nasibini alırlar. Kilerci, bunu izah edecek tek kelime bilir: “Bu bir keramet!”
Çok dener ve emin olunca Pâdişaha çıkar. “Bu Yahya Baba boş değil sultanım der, halbuki biz ona amele muamelesi yapıyoruz.”
Bâyeziîd-i Velî gönül ehlidir ve aşçı ile tanışmak ister. Kilerci ile bir plan yaparlar. O gün Yahya Baba’ya çok az, hatta gülünç denilecek kadar az pirinç verilir. O her zamanki gibi okur, âlemlerin Rabbi’nden Halil İbrahim bereketi diler. Pilavı çok lezzetli olur, üstelik kazanlara sığmaz. Yahya Baba artanları yine yüklenir, Tuna’nın yolunu tutar. Tam kepçeyi daldırıp balıklara atarken Padişah ortaya çıkar.
“Ne oluyor bre der. Yoksa devlet malını israf mı edersin?”
Yahya Baba tutulur kalır. Ancak balıklar kafalarını sudan çıkarıp;
“Ayıp olmuyor mu sultanım derler. Koca devletin artığını bize çok mu görüyorsun?”
Yahya Baba öylesine mahcup olur ki, anlatılamaz. Utancından secdeye kapanır, Allah’a sığınır. Bâyezîd-i Velî onun kalkmasını bekler, ama geçmiş ola….
Mübarek çoktan rûhunu teslim edip kavuşmuştur rahmet-i Rahmana

ANNEYE İTAAT

Veysel Karani, aşkı Resulullah ile yanıp tutuşmuştur. Tek emeli, biricik gayesi Resulullah’ın mübarek cemalini görmekti. Bu aşk ile günler gelip geçiyordu. Bir gün annesine:- Anneciğim! Eğer müsaade edersen gidip sevgili Peygamberimizin mübarek yüzünü göreyim. Gidip Medine’de ziyaret edeyim, dedi.Veysel Karani’nin anası uzun uzun düşündü.Sonra:- Bir şartla izin veririm. Resulullah’ı hane-i saadetlerinde (mübarek evinde) ziyaret edeceksin. Başka yerde değil, dedi.Aşık-ı Resul olan Veysel Karani anam izin verdi diye sevinç içinde Medine yoluna düştü. Günlerce yolculuktan sonra Medine’ye ulaştı. Peygamberimizin evini sordu. Gösterdiler. Hane-i Saadetin kapısını çaldı. İçeriden Hz. Aişe validemiz:- Kim o? diye seslendi. Veysel Karani:- Benim, ben, Veysel, Yemen’in Karan köyünden geldim. Resulullahı ziyaret için geldim dedi. Hz. Aişe validemiz:Resulü Ekrem mescide gitti. Hemen oracıkta görebilirsin dedi. Veysel Karani:- Ah! dedi. Gidemem, anamın izni buraya kadar dedi.Hz. Aişe (R.A.) validemiz:- Ey Allah’ın kulu! Kimsin sen? dedi. Veysel:- Adım Veysel’dir. Yemen’in Karan Köyündenim. Çobanlık yaparım. Sevgili Efendimizi ziyaret için buraya kadar anacığımdan izin almıştım. Demek ki görmek nasip değilmiş diyerek gerisin geriye döndü.Resulullah, mescidden döndüklerinde:-Ya Aişe! Buraya Üveys (Veysel) mi geldi?Onun beni bu dünyada görmesi nasip olmayacak. Allah onu imtihan ediyor. Annesine olan itaatının derecesini ölçüyor, dedi.Veysel Karani anasına geldi, olanları derin bir ah çekerek anlattı. Üzüntü ve kederinden sararıp solmuştu. Anası:- Üzülme oğlum, üzülme dedi. Sen beni memnun ettin ya, Allah’ta seni memnun edecek. Sevgili Efendimizi öbür dünyada göreceksin dedi.