ŞEHR-İ RAMAZAN

BOYUM KUR’AN-I KERİME YARDIMSIZ YETİŞENE DEK, ONU “ŞEHİR” KELİMESİNE İZAFETEN BİR TAMLAMA OLARAK ANLADIM. BU ÇAĞRIŞIM HÂLÂ HOŞUMA GİDİYOR, ŞEHRİN GEÇİRDİĞİ OLAĞANÜSTÜ HALE DE UYUYORDU. BİLLAH RAMAZAN GELMESE BU ŞEHİRLER İNSANİYETİ HEPTEN UNUTUR, UNUTTURUR. BİR AYLIK İLAHİ TENEZZÜH SAYESİNDE KENTLER ATIKLAR VE BATIKLAR ŞEHRİ OLMAKTAN ÇIKIYOR, RAMAZAN ŞEHRİ OLUYORDU.

Ramazana bir gün kala şehrin en büyük mezarlığının da olduğu Tekke Tepesi’ne gider, dönerken de “Ay gördüm Allah, Amentübillah!” diye bağırarak cümbür cemaat mahâlleye girerdik. Bu sefer herkes gitti ben ayak sürüdüm, “ben size yetişirim!” diyerek, akranlarımdan ayrıldım. Patikanın iptidasından taze doğan hilal endamında biri belirdi. Bu tenhada şimdiye kadar gördüğüm hiç kimseye benzemeyen bu kişiden korkmam gerekirdi, ama yaklaşınca bütün kaygılar bitti… Selam verdi, nefesi saçlarımı okşadı:

-Kaç yaşındasın çocuk
-Yedi… Ya sen!
-Ben Ademle beraber dünyaya geldim.
-Hangi Adem!
-İlk insan ve peygamber olan.
-Kaç yaşında oluyorsun!
-Hesabını bilmem ben sadece senede bir dünyaya gönderilirim, bütün şehirleri gezerim. Anlayasın diye söylüyorum…

Bu kadar genç birinin hesaplanamayacak bir yaşta olmasını doğrusu aklım almamıştı. Ama bu yakışıklılıkta ve endamda biri de yalan söyleyecek değildi ya.

-Nuh’un zamanında da, İbrahim’in zamanında da vardım, her kavmi tanıdım her şehre girdim. Son peygamberin gelişiyle rüştümü tamamladım; cennet ehli olduğum için hep otuz üç yaşında gösteririm. Ümmet-i Muhammed beni Ramazan adıyla bilir. İlden ile gezer amel defterlerini temizler dönerim.

Ben dünyada böyle güzel görmedim, ben dünyada böyle temiz bir dost tanımadım. *

Evlerde Ramazan geldi gelecek telaşı, karşılama orucu tutuyor hanenin hanımları. Beylerin çoğunlukla nafileye yüzü yok.

-Anne, ben Ramazan’ı gördüm.
-Tabii oğlum, çocuklar görür.
Ramazan öncesi haftanın Cuma namazındayız.

Hoca hutbe okuyor, “Şehr-i Ramazan elleziiy….” bu kadarını anladım ayetin. Boyum Kur’an-ı Kerim’e yardımsız yetişene dek, onu “şehir” kelimesine izafeten bir tamlama olarak anladım. Bu çağrışım hâlâ hoşuma gidiyor, şehrin geçirdiği olağanüstü hâle de uyuyordu. Billah Ramazan gelmese bu şehirler insaniyeti hepten unutur, unutturur. Bir aylık ilahi tenezzüh sayesinde şehirler, atıklar ve batıklar şehri olmaktan çıkıyor, Ramazan Şehri oluyordu. Şafak gül gibi terliyor, çeşmelerden sular gümüş gibi akıyor, kuşlar şeker dilli şekerler kuş dilli…

İlk sahur…
-Ağzını çalkala oğlum!
-Tamam.
Vakit öğledir. Müthiş acıktım.
-Yemeğe çocuklar, size yarım gün oruç yeter.

Sonra ve daha sonraki yıllar tam gün oruca terfi ettik. Gün tam, ama orucun tamı ne gezsin bizde; yaptığımız ağzımızı kilitlemek ve Kitap ile meşguliyeti yoğunlaştırarak olabildiğince uzlete çekilmek, kalp kırmadan, can yakmadan iftarı beklemek… Avam orucu işte!

Orucun on dördüncü gününe kadar hilal yüzlü dostum her gün göründü ve her gün bir önceki günden daha güzeldi. Dolunay hâline gelmişti, gülümsüyordu, memnundu:

-Çocuk! Şehrin neredeyse tamamının amel defterlerini temizledim!
-Yaa!
-Evet.
-Ya benimki.
-Sen daha çocuksun.

Ertesi gün ve daha ertesi gün “Elveda Ya Şehr-i Ramazan” havası esmeye başladı. Evlerde bayram temizliği, odalarda kireç kokusu.

Bayramdan evvelki Cuma. Fıtır sadakasından bahsediyor imam efendi. Herkes barışmalı diyor. Eh zaten biliyoruz, bir de harçlık mevzuunda cömert davranılmasına dair bir şeyler söyleseniz, minberin ağırlığına zeval mi gelir?

Arefe günü… Ben artık o amel defterine bakılmaya gerek görülmeyen çocuk değilim.

Kırk yıl önce ilk karşılaştığımız patikadan çıkıyorum, meramım görünüşte kabristanı gezmek, ama gerçekte Ramazan’ı görmek. Aradan onca yıl geçti on yıllar geçti, Tekke tepesine hep o güzeller güzeli dostumu görürüm diye gittim, nafile. Şimdi yine yolları gözlüyorum geldi gelecek umuduyla… Yok, yok, yok.

Oydu. Geliyordu daha doğrusu gidiyordu.
Yine önce o selam verdi, ama söze ben girdim
-Yorgun görünüyorsun.
-Sen de yaşlanmışsın.
Sen dedi. Senli benli konuştu, ne saadet, demek beni unutmamıştı.
-Amel defterlerini temizledin mi yine?
-Evet.
-Ya benimki.
Cevap yerine, nar tanesi içindeki beyaz çekirdek gibi gülümsedi…
-Ona  cevap vermek, beni aşar.

Dur, gitme, kal desem, biliyorum fayda etmez; Saadet on bir ayda bir gelir dünyaya ve gider. Ağır adımlarla tepeyi aştı ve incele incele bulutlara gark oldu. Elveda dostum. Seni seviyorum, seni çok seviyorum. Seni sevenleri sen de seversin, bu bayram olmazsa gelecek bayram benim amel defterimi de yedi yaşında bir çocuğun saflığına döndüreceğini umuyorum.

Elveda Ya Şehr-i Ramazan!

Berat DEMİRCİ

Sayı:33

Yağmur Dergisi

hikayeler-kıssalar kategorisinde yayınlandı. Leave a Comment »

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: